Recenzja powieści Gene Wolfe'a Pazur Łagodziciela

Gene Rodman Wolfe jest amerykańskim pisarzem fantasy i science-fiction. Z wykształcenia inżynier mechanik. Czterokrotnie otrzymał Nebulę i nagrodę Locusa, trzykrotnie World Fantasy, zyskał też 17 nominacji do nagrody Hugo i wiele innych wyróżnień.

Pazur Łagodziciela to drugi tom Księgi Nowego Słońca. Stare Słońce świeci coraz słabiej, a Severian kontynuuje swą wędrówkę do Thraxu, jednocześnie spotykając tajemniczego Vodalusa i odwiedzając niezwykły Dom Absolutu.

Terminus Est jest używany znacznie częściej, niż w części pierwszej, nierzadko niezgodnie z przeznaczeniem, na drodzie Severiana stają bowiem fosforyzujące małpoludy, łaknące ciepła notule, a nawet porywacze. Tytułowy klejnot objawia swą magiczną moc, choć nadal niewiele o nim wiadomo. Przeszłość ukazanej w Księdze Nowego Słońca ludzkości wciąż pozostaje owiana tajemnicą, a bohatera od tronu dzieli jeszcze długa droga. Na horyzoncie pojawiają się góry...

Ten tom ma nieco inny charakter niż Cień kata, jest jednak równie dobry, jeśli nie lepszy. Fabuła jest bardziej rozwinięta, wzbogacają ją intrygi i zagadkowe postaci. Więcej jest też urzekających opisów przyrody i miejsc, które silnie ze sobą kontrastują. Powieść ma nieco pogodniejszy, ale nadal niezwykły i tajemniczy nastrój.

Wolfe nie traci formy i każdy, komu podobał się tom pierwszy, może spokojnie zaopatrzyć się w część drugą, aby cieszyć się znakomitą lekturą. Z całego serca polecam.

---

tytuł oryginału: The Claw of The Conciliator
tłumaczenie: Arkadiusz Nakoniecznik
wydawca: Zysk i S-ka
miejsce i rok wydania: Poznań, 1999
ISBN: 83-7150-437-3

Kliknij, aby sprawdzić cenę tej książki w księgarni internetowej

---